Pumunta sa nilalaman

Amy Tan

Mula Wikiquote
Si Amy Tan

Si Amy Tan (ipinanganak na Amy Ruth Tan; Pebrero 19, 1952) ay isang Amerikanong awtor na kilala para sa nobelang The Joy Luck Club, na inangkop sa isang pelikula na may parehong pangalan, gayundin ng ibang mga nobela, mga koleksyon ng maikling kwento, at librong pambata.

Mga Kawikaan[baguhin | baguhin ang wikitext]

  • Nananaginip tayo upang bigyan ang ating sarili ng pag-asa. Ang paghinto sa pananaginip - pwes, iyon ay katulad ng pagsasabi na hindi mo na mababago ang iyong kapalaran.
  • Ganyan nagsimula ang kawalan ng katapatan at pagtataksil, hindi sa malalaking kasinungalingan kundi sa maliliit na lihim.
  • Sa paglipas ng mga taon, sinabi niya sa akin ang parehong kuwento, maliban sa pagtatapos, na naging mas madilim, na nagbigay ng mahabang anino sa kanyang buhay, at kalaunan sa akin.
  • Ang iyong ama ay hindi ang aking unang asawa. Hindi kayo ang mga sanggol na iyon.
  • Kahit bata pa ako, nakikita ko na ang sakit ng laman at ang halaga ng sakit.
  • Hindi na ako natakot. Nakita ko kung ano ang nasa loob ko.
  • Matapos tanggalin ang ginto sa aking katawan ay gumaan ang pakiramdam ko, mas malaya. Sabi nila ganito ang mangyayari kung kulang ka sa metal. Nagsisimula kang mag-isip bilang isang malayang tao.
  • Sapagka't ang babae ay yin, ang kadiliman sa loob, kung saan namamalagi ang mga hindi mapagpanggap na hilig. At ang tao ay Yang, maliwanag na katotohanan ang nagbibigay liwanag sa ating isipan.
  • Natuklasan ko na marahil ito ay kapalaran sa lahat ng panahon, na ang pananampalataya ay isang ilusyon lamang na kahit papaano ay may kontrol ka.
  • Ang aking ina ay may hitsura sa kanyang mukha na hindi ko malilimutan. Isa iyon sa ganap na kawalan ng pag-asa at kakila-kilabot, para sa pagkawala ni Bing, para sa pagiging hangal na isipin na magagamit niya ang pananampalataya upang baguhin ang kapalaran.
  • Nagkaroon ako ng mga bagong pag-iisip, sinasadyang mga pag-iisip, o sa halip, mga kaisipang puno ng maraming ayaw. I won't let her change me, I promised myself. Hindi ako magiging kung ano ako.
  • Dalawang uri lamang ng mga anak na babae. Ang mga masunurin at ang mga sumusunod sa kanilang sariling isip! Isang uri ng anak na babae lamang ang maaaring tumira sa bahay na ito. Anak na masunurin!
  • Kapag gusto kong may mangyari — o hindi mangyari — sinimulan kong tingnan ang lahat ng mga kaganapan at lahat ng bagay bilang may kaugnayan, isang pagkakataon na kunin o iwasan.
  • Naaalala ko na nagtataka kung bakit ang pagkain ng masarap na bagay ay maaaring magparamdam sa akin ng labis na kahila-hilakbot, habang ang pagsusuka ng isang bagay na kakila-kilabot ay maaaring magpasaya sa akin.
  • Ngayong galit ako kay Harold, mahirap maalala kung ano ang kapansin-pansin sa kanya.
  • Nakita ko ang ipinaglalaban ko: para sa akin iyon, isang takot na bata...
  • Iyon ang gabi, sa kusina, na napagtanto kong hindi ako mas mahusay kaysa sa kung sino ako...At hindi na ako nakaramdam ng galit kay Waverly. Nakaramdam ako ng pagod at kalokohan, para akong tumakbo para takasan ang isang taong humahabol sa akin, lumingon lamang ako sa likod at natuklasan kong walang tao doon.
  • Kung gayon dapat mong turuan ang aking anak na babae ng parehong aralin. Paano mawala ang iyong kawalang-kasalanan ngunit hindi ang iyong pag-asa. Paano tumawa magpakailanman.
  • Palagi kong alam ang isang bagay bago ito mangyari.
  • Ito ay dahil sa labis na kagalakan ako ay nagkaroon ako ng labis na poot.
  • Nais kong magkaroon ng pinakamagandang kumbinasyon ang aking mga anak: mga kalagayang Amerikano at karakter na Tsino. Paano ko malalaman na hindi naghahalo ang mga bagay na ito?
  • Bakit puro kalokohan ng mga Chinese ang naaakit mo?
  • Tingnan mo itong mukha. Nakikita mo ba ang hangal kong pag-asa?

Ang Asawa ng Diyos sa Kusina (1991)

  • Sa tuwing kasama ko ang aking ina, pakiramdam ko ay kailangan kong gugulin ang buong oras sa pag-iwas sa mga mina sa lupa.
  • Nakikita mo kung ano ang kapangyarihan - hawak ang takot ng ibang tao sa iyong kamay at ipakita ito sa kanila.

The Hundred Secret Senses (1995)

  • Naniniwala ang kapatid kong si Kwan na may yin eyes siya. Nakikita niya ang mga namatay at naninirahan ngayon sa Mundo ng Yin, mga multo na umaalis sa mga ambon para lang bisitahin ang kanyang kusina sa Balboa Street sa San Francisco. "Libby-ah," sasabihin niya sa akin. "Hulaan mo kung sino ang nakita ko kahapon, hulaan mo." At hindi ko na kailangang hulaan na siya ay nagsasalita tungkol sa isang patay.
  • Lahat ay dapat mangarap. Pangarap nating bigyan ang ating sarili ng pag-asa. Upang ihinto ang pangangarap - mabuti, iyon ay tulad ng pagsasabi na hindi mo mababago ang iyong kapalaran. hindi ba totoo yun?

Panayam sa SALON (1995)

"Ang Espiritu sa Loob" - SALON (12 Nobyembre 1995)

  • Hindi ko naramdaman ang pangangailangan na maging isang huwaran, ito ay isang bagay lamang na itinulak sa akin. Ang mga guro at maraming Asian-American na organisasyon, halimbawa, ay nagsasabi sa akin, "Kailangan namin na pumunta ka at kausapin kami dahil isa kang huwaran." ... Ang paglalagay sa mga manunulat ng responsibilidad na kumatawan sa isang kultura ay isang mabigat na pasanin. Ang isang taong nagsusulat ng fiction ay hindi nangangahulugang nagsusulat ng isang paglalarawan ng anumang pangkalahatang grupo, nagsusulat sila ng isang napaka-espesipikong kuwento.
  • Kinikilig lang ang ibang Asian-American writers kapag ikinukumpara sila sa akin; talagang sinisiraan nito ang pagiging kakaiba ng kanilang sariling gawa. Napag-alaman kong hindi gaanong nangyayari dito dahil mas alam na ng mga tao ngayon ang mga bahid ng katumpakan sa pulitika — na ang panitikan ay kailangang gumawa ng isang bagay upang turuan ang mga tao. Hindi ko nakikita ang aking sarili, halimbawa, na nagsusulat tungkol sa mga kultural na dichotomies, ngunit tungkol sa mga koneksyon ng tao. Lahat tayo ay dumadaan sa mga angst at identity crises. At kahit na sumulat ka sa isang partikular na konteksto, tina-tap mo pa rin ang subtext na iyon ng mga emosyon na nararamdaman nating lahat tungkol sa pagmamahal at pag-asa, at mga ina at mga obligasyon at responsibilidad.
  • Nadama ng isang kamag-anak na hindi dapat ibunyag ang kuwento ng aking lola. Ang aking lola ay ang babae (sa The Kitchen God's Wife) na ginahasa, pinilit na maging asawa, at sa wakas ay nagpakamatay. Ang aking ina, gayunpaman, ay parehong nagalit sa kamag-anak at sinabing, "Sa loob ng maraming taon, dinala ko ang kahihiyan na ito sa aking likod, at ang aking ina ay nagdusa, dahil wala siyang masabi sa sinuman." At sinabi niya, "Hindi pa huli ang lahat; sabihin sa mundo, sabihin sa mundo kung ano ang nangyari sa kanya." And I take her mandate to be the one that is in my heart, the one that I should follow.
  • Matagal ko nang iniisip kung paano naiimpluwensyahan ng kamatayan ang buhay, kung paano ito nakakaimpluwensya sa pinaniniwalaan mo at kung ano ang hinahanap mo. Oo, sa palagay ko ay itinulak ako sa isang paraan upang isulat ang aklat na ito ng ilang mga espiritu — ang mga taong yin — sa aking buhay. Lagi silang nandiyan, hindi ko sasabihing tumulong, kundi sipain ako para magsulat. ...Yin people ang terminong ginagamit ni Kwan, dahil ang "multo" ay hindi tama sa pulitika. Ang mga tao ay may napakasamang pagpapalagay tungkol sa mga multo — alam mo, mga multo na bumabagabag sa iyo, na nakakatakot sa iyo, na nagpapabaligtad sa bahay. Ang mga taong Yin ay wala sa aming buhay na presensya ngunit nasa paligid, at uri ng gabay sa iyo sa mga insight. Tulad ng sa Las Vegas kapag tumunog ang mga kampana, sinasabing naka-jackpot ka na. Ang mga taong Yin ay tumutunog sa mga kampana, na nagsasabing, "Mag-ingat." At sasabihin mo, "Oh, nakikita ko na ngayon." Ngunit ako ay isang medyo may pag-aalinlangan na tao. Ako ay may pinag-aralan, ako ay makatuwirang matino, at alam ko na ang paksang ito ay kumpay para sa pangungutya. ... Upang maisulat ang libro, kailangan kong isantabi iyon. Tulad ng anumang libro. Dumadaan ako sa pagkabalisa, "Ano ang iisipin ng mga tao sa akin para sa pagsulat ng isang bagay na tulad nito?" Ngunit sa huli, kailangan kong isulat kung ano ang dapat kong isulat, kabilang ang tanong ng buhay na nagpapatuloy na lampas sa ating mga ordinaryong pandama.
  • Tinitingnan ako ng mga tao bilang ito, hindi ko alam, tulad ni Confucius na matalinong tao — na hindi ako. Hindi nila nakikita lahat ng kalokohan na pinagdaanan ko.

Panayam sa American Acheivement (1996)

Panayam sa Sun Valley, Idaho (28 Hunyo 1996), na may mga larawan, audio at video

  • Ang pagbabasa para sa akin ay isang kanlungan. Kaya kong takasan ang lahat ng miserable sa buhay ko at maaari akong maging kahit sinong gusto kong makasama sa isang kuwento, sa pamamagitan ng isang karakter. Halos makasalanan kung gaano ko ito nagustuhan. Iyon ang naramdaman ko noon. Kung alam ng mga magulang ko kung gaano ko ito kamahal, akala ko aalisin nila ito sa akin. Sa tingin ko, biniyayaan din ako ng napaka-wild na imahinasyon dahil natatandaan ko, noong nasa edad na ako bago pa ako nakakabasa, na naiimagine ko ang mga bagay na hindi totoo at kung ano man ang nakita ng aking imahinasyon ay iyon talaga ang aking nakita. May mga taong magsasabi na iyon ay psychosis ngunit mas gusto kong sabihin na ito ay simula ng imahinasyon ng isang manunulat. Kung naniniwala ako na ang mga insekto ay may mga mata at bibig at ilong at maaaring magsalita, iyon ang ginawa nila. Kung akala ko nakakakita ako ng mga demonyong sumasayaw mula sa lupa, iyon ang nakita ko. Kung akala ko may mga mata si kidlat at susundan ako at tatamaan ako, iyon ang mangyayari. At sa tingin ko kailangan ko ng outlet para sa lahat ng imahinasyon na iyon, kaya nakita ko ito sa mga libro.
  • Ang panlabas na tagumpay ay may kinalaman sa mga taong maaaring makakita sa akin bilang isang modelo, o isang halimbawa, o isang kinatawan. Kahit na hindi ko gusto o gusto kong tanggihan ang responsibilidad na iyon, ito ay isang bagay na kasama ng pampublikong tagumpay. Mahalagang bigyan ang iba ng pag-asa na posible ito at maaari kang magmula sa iba't ibang lugar sa mundo at makahanap ng sarili mong lugar sa mundo na natatangi para sa iyong sarili.